คับแค้น

.

อึดอัดขัดข้องแทบร้องไห้

น้ำตาตกในไหลย้อนกลับ

ตะโกนด่าในใจไม่ต้องนับ

เพียงเพื่อดับความคลุ่มคลั่งประดังมา

.

จิตใจทำด้วยอะไรถึงได้ชั่ว

ลอบกัดมั่วมั่วเหมือนดังหมา

คงภักดีเจ้านายให้ข้าวปลา

สิ่งชั่วช้าถึงได้ทำระยำจัง

.

อย่าให้ทีของประชามาถึงบ้าง

แล้วอย่าอ้างข้างคูให้ดูขลัง

เปลืองภาษีเดือนเดือนใช้หลายสตังค์

จึงได้นั่งชูคอต่อเนื่องมา

.

ยิ่งคิดยิ่งคับข้องหม่นหมองจิต

แม้ชีวิตก็พลีได้ไม่กังขา

แพ้คราวนี้เห็นทีต้องขอลา

ปล่อยพวกบ้าครองสังคม..ให้สมใจ

.

……………….

ล้วนเลือดข้น….”ของคนไทย”

………..

.
วูบประหวั่นพรั่นใจในห้วงนึก

ในส่วนลึกเหมือนไม่มีที่บรรจบ

ไม่เคยเห็นก็อุตส่าห์ได้มาพบ

แล้วจะจบอย่างไรตรงไหนนี่

.

ประเทศชาติบาดหมางเป็นอย่างนี้

แล้วจะมาญาติดีกันวันไหน

ยามคนไทยเห็นต่างก็อย่างไทย

หลายสมัยหมุนเวียนเปลี่ยนเรื่อยมา

.

บางยุคเคยแตกแยกแปลกความคิด

ญาติมิตรแบ่งค่ายสร้างฝ่ายฟ้า

เมื่อความคิดลงตัวทั่วพารา

ก็กลับมาเป็นคนไทย…ได้อย่างเดิม

.

เมื่อต่างยกการต่อสู้เพื่อกู้ชาติ

ต่างฝ่ายวาดแต่งฝันแต่วันเริ่ม

แต่ละฝ่ายสานก่อและต่อเติม

ขยายเพิ่มกำลังของฝั่งตน

.

ใครรักชาติเชิญเข้ามา…นะพี่น้อง…!!!

ไม่เหลืองต้อง..แดงไกล..ไปทุกหน

แบ่งฝ่ายแบ่งสีที่กลุ่มคน

เวียนวนว่ายเวียนเพียรชักชวน

.

วูบประหวั่นพรั่นใจในห้วงนึก

ในสำนึกหวิวไหวใจไห้หวน

สงบจิตสะกิดใจใคร่ทบทวน

ทั้งหมดล้วนเลือดข้น..ของคนไทย

.

……………….