คับแค้น

.

อึดอัดขัดข้องแทบร้องไห้

น้ำตาตกในไหลย้อนกลับ

ตะโกนด่าในใจไม่ต้องนับ

เพียงเพื่อดับความคลุ่มคลั่งประดังมา

.

จิตใจทำด้วยอะไรถึงได้ชั่ว

ลอบกัดมั่วมั่วเหมือนดังหมา

คงภักดีเจ้านายให้ข้าวปลา

สิ่งชั่วช้าถึงได้ทำระยำจัง

.

อย่าให้ทีของประชามาถึงบ้าง

แล้วอย่าอ้างข้างคูให้ดูขลัง

เปลืองภาษีเดือนเดือนใช้หลายสตังค์

จึงได้นั่งชูคอต่อเนื่องมา

.

ยิ่งคิดยิ่งคับข้องหม่นหมองจิต

แม้ชีวิตก็พลีได้ไม่กังขา

แพ้คราวนี้เห็นทีต้องขอลา

ปล่อยพวกบ้าครองสังคม..ให้สมใจ

.

……………….