เสี้ยว.....คำนึง

๐ ทับกระท่อมมุงจากฟากไม้ไผ่
กลิ่นควันไฟฟุ้งลอยอ้อยอิ่งฝัน
ไก่คุ้ยเขี่ยกลางลานเห็นนานครัน
คอยคืนวันใดนับได้กลับเยือน

๐ คือความหลังฝังใจในวันโน้น
มาปลอบโยนดับโศกโลกเสมือน
ส่งสื่อสารผ่านสายคล้ายมาเตือน
อย่าลืมเรือนเพพังที่ยังรอ....

๐ ราวเติมต่อข้อความตามช่องว่าง
ยากสะสางบางใจของใครหนอ
ถมไม่เต็มคนเอยไม่เคยพอ
จึงต้องต่อไต่เต้าวกเข้ากรุง

๐ ติดกับดักปลักโคลนอันโอนอ่อน
เร่งเร้าร้อนหาเงินตรามาถลุง
ติดหนีัสินกินใช้ให้นังนุง
ลืมกระบุงเก็บถั่วข้างรั้วราย

๐ แม้นคิดถึงปานใดยากได้กลับ
คืนห้องหับแห่งหวังดังใจหมาย
ลืมกระท่อมกล่อมขวัญจนวันวาย
ยากขืนกายจากบาทข้าทาสทุน..

.............คน กุลา

April 8 at 1:16pm